Eu estaba dentro e entrou o meniño correndo dende o patio. Eu teño un radar para saber se o que me veñen dicir é unha emerxencia ou non. Non o era...Profe, ven ao patio a ver unha cousa!, Non podo que estou ocupada, Ven profe, que é moi importante!, boeno, pois se é tan importante daquela irei entón...
E efectivamente era moi importante, e moi emocionante, era... que o xazmín florecera e estábanos agasallando co testigo do miragre anual da primavera, a escea foi conmovedora porque o meu cerebro conectou co paseo case diario que dende febreiro (Imbolc, 2 de febreiro, a primavera nace debaixo da terra) facemos polo patio adiante pasando revista das novidades, dos pequenos miragres ao final de cada pola, onde, inda no inverno, agroman deliciosos botonciños prometendo froitos e flores. O cerebro rápido coma un raio conectou tamén co tono que uso, coa admiración coa que lles falo, transmitindo así o asombro e a reverencia polos ciclos naturais das prantas, exultantes na primavera.
E ese tono de admiración do meniño, de ser testigo dun feito trascendente conmoveume profundamente. Quero crer que fun quen de transmitirlle a devoción pola natureza (non hai que facer moito, xa que de xeito natural as crianzas teñen moita empatía coa natureza, sobre todos cos animais), anque penso que de algún xeito el tamén quixo compracerme e mostrar o descubrimento porque sabía que me ía sorprender e alegrar, bueno, non sei, vou deixar de lado a análise psicolóxica e contar simplesmente a anécdota do feito considerado importante polo meniño de 3 anos...qué sabiduría!, qué lección!
E cando me preguntan....ti traballas por proxectos? si claro, os proxectos véñenme dados e na altura de marzo/abril (xusto cando canta o cuco segúndo Manuel María) a cerdeira estrala en millóns de flores que se convertirán en deliciosas cereixas para os merlos e para nós Non hai pois, cousa que poida ser máis interesante que as vivencias arredor da primavera e as súas cuitas, observar o interior dunha flor, sementar hortalizas, apañar a terra do composteiro para nutrir o noso xardín e sobre todo sobre todo, estudiar e admirar a vida que se manifesta algareira por todos os recantos arredor de nós e que nos fai crer e sentir que somos parte dela
Ningún comentario:
Publicar un comentario