Xa o nome nos transporta a tempos antiguos, aqueles onde a letra con sangue entraba, e, efectivaamente, en tempos en que a neurociencia nos advirte da ineficacia dos exames en xeral, ven a administraciòn a impoñer, sen ningùn consenso social nen pedagòxico estas probas que rememoran aqueles tempos que algùns estrañan...
As probas de reválida son, dentro da LOMCE, unha das medidas que mais me indigna, en primeiro lugar porque desautoriza ao corpo de mesres, con probada (aprobando unha carreira e superando unha oposicòn) competencia para axudar ao alumnado a adquirir coñecementeos e valorar o grao de consecuciòn deste obxectivo. O sistema educactivo xa tendieseñado a traves das avaliaciòns, un sistema de valoraciòn dos avances do alumnado e un sistema de informaciòn às familias. Coa imposiciòn da revbàlida, a admilistraciòn pasa por riba dos profesionais eduacivos (que a proia daministraciòn avalou) e dobra esforzos e gastos en tempos de crise.
Inda por riba, a revàlidaa de 3º sò avalìa coñecementos de linguas e matèmàticas...de novo vltamos a tempos antiguos.Os profesionais da educaciòn levamos ducias de anos tratando de que a administraciòne a sociedade deixe de sobrevalorar tanto estas dùas asignaturas e recoñeza que o mundo do coñecemento ten outros puntos de aroximaciòn (mùsica, ed fìsica, relacions interpersoais, plàstica, etc) tan dignos como as mates e as linguas. Cando xa estabamos logrando que se lle deixara de chamar "as marìas" a esas asignaturas desprezadas, cando xa conseguiramos falar de comeptencias clave , de repente voltamos aos anos sesenta .
O mes que vèn son a revàlidas en Galicia (en 7 Comunidades Autònomas non se realizaràn e noutras 4 estàn denunciadas perante Trubunal Supremo). O profesorado xa se manifestou perante esta lei tan polèmica, a LOMCE, as ANPAS tamèn mostraron o seu posicionamento. Agora è o momento de mostrar o seu posicionamento as familias individuais, ë o momento de participar, a democracia constrùese co esforzo de todos, nonpodemos agardar a que outros decidan por nòs, non podemos acomodarnos na queixan e non colaborar cos cambios necesarios. As familias que estean de acordo coa revàlida que envìen aos seus fillos o dìa do exame, pero as que non estean de acordo que consideren a posobilidade de non mandar aos seus fillos à revalidad, non hai ningùn tipo de consecuencia para eles nen para os fillos e serìa a forma en que o goberno central entendera que esta medida de avaliaciòn è totalmente inoportuna.
aquì vos deixo un enlace à paxina dunha confederaciòn de ANPAs, ahì tedes informaciòn sobre as revàlidas
http://www.anpasgalegas.org/2016/04/rexeitamos-as-revalidas-de-3o-e-6o-de-primaria/
Aproveitar esa pasion por aprendelo todo, estar atentos e agardar o momento en que lle toque o turno às letras, que non son mais importantes na idade infantil que calquera outro contido (a terra, ordear cousas, atar, cortar, modelar, apilar pezas, construir, observar fotos, xogar às mamás...) e presentar, propoñer unha actividade ou varias entre as que estea ESA que lle resulta atractiva, interesante, ùtil e que represente un desafìo à sùa avidez intelectual e ao seu desexo por ser competentes, isto è, que incida na ZONA DE DESENVOLVEMENTO PRÒXIMO, concepto acuñado por Vigostky (xunto con Piaget dos mais renonbrados teòricos da psicoloxìa) e que fai referencia a un grado de dificultade que se situa entre o que unha persoa xa sabe facer, e o que pode chegar a facer con axuda. E se a axuda ven de parte dun compañeiro/a moitìsimo mellor, pois como mostra a neurociencia, a mellor forma de aprender algo non è facelo (mellor que ver como se fai ou escoitar a explicaciòn) senon aprender a outro, pois cando verbalizamos a nosa teorìa poñèmonos diane das posibles incoherencias da mesma e obrigàmonos a axustala. Por outro lado a mestra queda libre para outros meneteres e...algo mais, algo moi bò sucede cando dous iguais se axudan, aparte de aprender ambos, algo pasa na relaciòn afectiva entre eles que os vincula, asì se afianza o grupo...e asì a mestra segue observando discretamente e dispoñendo o
Dá gusto ter un dìa festivo que non haxa que agradecer a algùnha figura relixiosa catòlica nun Estado que se autodenomina aconfesional....moito mais cando ese dìa nos congratulamos de disfrutar da nosa fala, a dos antergos, a das nosas raìces, e mais gusto aìnda cando descubrimos eses poemas tan acaìdos para o noso pequeno alumnado, esas doces liñas adicadas ao cuco, ao galo, ao burro,ao vento que agariman as mentes e os corazòns dos peques conectando coa empatìa que , de seu, eles sinten pola natureza.
Cando lles dixen que as profes do IES Pazo da Mercè, nos convidaban a visitalo enchèronse de emociòn...Por què un plan tan sinxelo (mesmo mais de un pouco atraente para crianzas de 4 anos) suscita tanto interese e curiosidade?
Os carballiños prenderon, bueno, todos menos un que haberà que observar. Por momentos imaxno ir cada ano a ver como medran, coñecer cada vez algo mais sobre as prantas, as arbores, o carballo, àrbore emblemática pra nòs, galegos e galegas, emocionarnos cos cambios nas estaciòns...bueno, imaxinar e soñar è un pracer en sì mesmo.
Pero a sorpresa foi outra! Vese que sorprendemeos a Moura a peitearse na fonte e fuxìu deixando o peite, o espello e un pendiente (a pesar de que a nosa algarabìa sìntese a distancia e os paxarìños houberon de advertirlle da nosa chegada)... a discusiòn foi dura, collemos as sùas cousas e levàmolas para o cole (asì ela terà que vir buscalas e nos darà unha visita), ou deixàmolas estar, ois non son nosas ( a tì gustarìache que entrara un lad`ron na tùa casa e te levara os xoguetes?).
O sentido da orde aprendese e practìcase, anque eu observo todos os dìas a maiorìa dos meus alumnos xogando a ordear , clasificar, organizar os obxectos cos que xogan, quer dicir que teñen unha inclinaciòn natrual pola orde, polas cousas ben feitas e pola beleza, eu pensaba que serìa moi dificil para eles aprender a dobrar pero non,, cunha pouca de axuda eran capaces , calro que sì, e que fachendosos se sentìan....o aoutoconcepto, o sentido da responsabilidade, a saber cantas
