en 3 bloques separados por as interrupcións da mestra, minimizadas ao número de 2, e estudiadas ao detalle para que se vivan do xeito máis natural posible. A idea é conciliar o respecto polo fluxo creativo individual e colectivo coas necesitades materiais o organizativas da escola, creo que está ben conseguido, ou, alo menos, está deseñado a conciencia, con moita reflexión e coidado.
Ao redor das 11 da mañá, despois de que estiveran
xogando libremente en grupos pequenos nos recunchos (os maiores 45 minutos e os pequenos 1 hora), anuncio a chegada da hora de recoller: 5 minutos!!!! Ás veces algunha crianza pídeme que avance a hora de recoller, outras veces, as máis, contestan: Vale! con resignación ou protesta, según o día. Tamén eu podo alongar ou acortar o tempo de recunchos observando a dinamica da aula. As veces paga a pena agardar un pouco (se non se queixan da fame), pois obsérvase un ambiente de concentración, creación, entendemento.... que amerita a flexibilización do horario.Entón cada quen recolle, con máis ou menos aceptación, o recuncho onde xogou. Lección de vida real, lección de responsabilidade. É unha lección que se aprende por imitación, pode que en casa se resistan a recoller pero no cole non teñen esa opción, o exemplo das compañeiras e a solidez da instrución da profe, non deixan duda. Finalmente queda a aula recollida e ordeada lista para o xogo de mañá.
Seguidamente, sin que sexa precisa unha orde, as crianzas collen a mochil coa merenda e lavan as mans, chegou a hora do almorzo!. Sentan ordeadamente nos bancos (dentro da aula ou fora no patio, según o tempo) e degustamos os alimentos nun segundo encontro de todo o grupo.
As familias son libres de mandar os alimentos que consideren acaído, sempre dentro das pautas que marca o cole: saudabeis e envasados de xeito respectuoso co medio ambiente, por iso non se ve bollería ou papel albal na nosa mesa. Sen estridencias, as familias aceptan mais ou menos gustosas os límites, e...canto nos admiramos de algunhas merendas supersaudabeis que operan como exemplo para todas, mesmo para a profe.
A medida que van rematando -non é preciso acabar todo o que hai no tupper, en xeral confíase nas crianzas e a súa capacidade regulatoria- poden ir xogar ao patio (se chove, á sala de xogos). Aqui compre deterse a explicar este momento pois está cargado de mensaxes e aprendizaxes: Eu non obrigo a que todos agarden a que o último termine o seu almorzo porque sería excesivo dado que hai nenos/as que rematan rápido e outro extremadamente lentos, e eu debo respectar a todos. Pero tampouco deixo retirarse ao primeiro que remata, pois ese neno/a estaría só no patio (mentres o resto está almorzando na aula) sen a miña supervisión. Así que collemos o camiño do medio que en ocasión é xusto, e agardamos a que rematen 3 nenos/as (é unha cantidade orientativa). Eles comprenden que eu quedo máis tranquila porque se pasa algo a algún dos tres, o segundo queda con él e o terceiro ven a avisarme. A maioría dos nosos argumentos e motivos son perfectamente comprendidos polas crianzas. E mentres agardan, se queren, e case sempre queren, poden abrir noces para os demáis. Abrir noces é un auténtico desafío para unha crianza desta idade, e facelo para outros é unha valiosísima práctica de empatía. Cando o compañeiro recibe a noz aberta coa súa fasquía de cerebro e a profe, como nón, apunta que son boas para o cerebro, agradece -e velahí outra práctica de bo trato-, grazas, e o outro contesta: de nada cara de empanada! e todos rimos. A risa tamén lubrica a maquinaria psicolóxica das aprendizaxes.
Antes de ir xogar deben recoller os restos da merenda adecuadamente,o plástic (mellor se non hai plástico) ao lixo correspondente, o orgánico ao composteiro e mesa limpa. Antes das letras é a vida real.
O almorzo e un momento escolar cun gran valor educativo, cheo de detalles que necesariamente deitan mensaxes no noso alumnado, nós eliximos as mensaxes.
Entón pouco a pouco van indo ao patio (no verán xa almorzamos no patio) e alí teñen entre hora e hora e medio para xogo libre outra vez, agora no exterior, con espazos menos restrinxidos, con outro equipamento (columppio, tobogán...) e diferente material: area, terra, auga, paus, caldeiros... que os incitan a xogos de máis movemento e a agrupacións moito máis dinámicas.
Ao redor das 13 -outra vez valoro o ambiente e anticipo ou adío en consecuencia- outra vez o temido aviso: 5 minutos!!!. (5 minutos: qué partícula tan insignificante pero tan cargada de significados: respecto pola actividade infantil, por tanto respeto polas crianzas). Outra vez recollen entre todos/as (o encargado/a non, él ten outro mandato: recoller as tarxetas, levar a toalla para lavar en casa e por unha limpa no sitio, escoller o conto e coller un vaso de auga para a profe) e prepararnse (facer pis, beber, quitar as botas se é o caso...) para o derradeiro momento da xornada: o conto.
Ningún comentario:
Publicar un comentario