canto dura un minuto?

En 5 minutos acabarìa o recreo, algùns decidiron observar como os graiños de area pasaban para abaixo ata reunirse todos no fondo, asì pasaron os 5 minutos, eu lles dicìa que non botaran os ùltimos cinco minutos de recreo mirando para a area cair, que iso era perder o tempo...Què saberei eu do aproveitamento intelectual que se produce na mente infantil cando està embelesada na observaciòn dun fenòmeno? Neses momentos hai que dar un paso atràs, abandoar as pretenciosas posturas adultas e deixar que o seu patròn interno de aprendizaxe actùe.

Prantar unha àrbore

Bueno, o traballo quedou feito, a chuvia foi persistente pero nos fomos pacientes e alà pola tradiña fixemos unha escapada xa os poucos que quedamos e prantamos 11 belidos carballos que visitaremos para velos medar

a fonte onde se peitea a Moura...

Iago marcha para Menorca

Pois rosalìa de Castro para Buenos Aires e Iago e a sùa familia para Menorca, parece que as cousas non mudan moito!, Bueno, agardamos terte pronto entre nos, Iago, disfruta dos aires meditarràneos!

adios regatos pequenos

Rosalìa de Castro marcha para Buenos Aires e lèvanos con ela para non ir tan soìña...e enrolando e desenrolando imos descubrindo quèn vai nos camarotes, mentres practicamos a coordinaciòn viso-motora, necesaria na vindeira competencia da escrita

Mouri vai de fin de semana á casa de Luci... ou tratar de comprender a maxia

Que emociòn, è a primeira vez que Mouri foi durmir fora do cole. Levou na maleta roupa para mudarse (xa era hora) e o cepillo de dentes! seica o pasou moi ben e agora sò pensa en comer lasaña, està moi contenta e gustoulle moito a casa de Mina (que pena que non a coñeceras Mouri!).

 

O animismo è unha das caracterìstcas do pensamento infantil entre os 2 e os 7 (ou mais) anos. Ësta caràcteristica està asociada ao feito da non diferenciaciòn entre o eu e o resto do mundo coa que nacemos e que vai pasando por diferentes etapas na vida todas sempre ao redor desta relaciòn (eu-o resto do mundo) e que na època da adolescencia toma intensidades ben visibles.

Este animismo, este comprender as cousas como vivas e dotadas de intenciòns forma parte dese momento marabilloso no que estàn os nosos peques, è un tesouro a coidar con mimo, pois è base da formaciòn da sùa persoalidade e competencias.

Abracemos entòn esta capacidade màxica das nosas crianzas (e non sò o 6 de xaneiro) e, se somos quen de deixarnos contaxiar e abandoar por un momento esta rìxida mente adulta, rescataremos a nena que temos dentro, disfrutaremos da maxia coma ela o facìa.

( Seis estudios de psicoloxìa, Jean Piaget )

portas abertas durante o mes de marzo

Uso e abuso das novas tecnoloxìas

Numerosas invesigaciòns advirten dos riscos que corremos se nos deixamos deslumbrar polas promesas  "didàcticas", educativas, etc das novas tecnoloxìas. Para os nenos ae as nenas pequenas a actvidade de aprendizaxe compromete a todo o corpo, as sensaciòns que proveñen de todos os puntos do corpo conforman a informaciòn que o cerebro procesarà para xerar as propias estruturas de coñecemento. Limitar as experiencias à vista (como pasa no ordenador), ademais de resultar nociva para o organo da visiòn- , ignora o potencial do resto do organismo. A estas idades os nenos estàn preparados para aprender con todo o corpo e para aprender deseñando eles os proios xogos que os levaràn a practicar as habilidades para as que estàn preparados en cada momento, o ordenador danos todo feito, non deixa oportunidade à creaciòn e à imaxinaciòn, elexìn esta foto porque observo un altìsimo nivel de concentraciòn na actividade deste neno, o equilibrio, o control sobre o brazo e a man, e a coordinaciòn entre a vista e o sistema muscular para pasar as amèdoas dende o bote ata o pocillo e altìsma,a motivaciòn non pode ser mellor, posto que è un xogo espontàneo, Montessori falarìa aquì dos periodos sensibles, este neno fai exercicios de trasvase porque è o que o seu momento evolutivo demanda para construir os coñecementos necesarios nesta etapa. Respectèmos e axudemos. Hoxe dèixovos un artigo sobre o uso das tecnoloxìas, veredes que interesante!, Saùdos!
click.ww.laprovincia.es/sociedad/2016/02/12/ninos-deben-pasar-6-primeros/791180.html

Canto mais fai o xoguete,menos fai a mente da nena...

Onde irà o autobùs de Taboexa?

Deseñando normas para o xogo de hoxe

Dicìa Rebeca Wild (educadora respectada  polo seu traballo no "Pesta", espacio eduactivo modelo de centos de escolas no mundo ) que comezou a reflexionar sobre educaciòn cando caeu na conta de que ao seu fillo lle entusiasmaba mais a caixa que o xogo que viñera dentro. Con ela, imaxinaba que ìa nun barco, agora era un sombreiro, agora era unha casa, o tempo pasaba e èl canalizaba a traves daquela caixa o seu potencial de imaxinaciòn e deseño do seu tempo. Asì medran e maduran as estruturas mentais e corporais que preparan a un menor para comprender e adaptarse ao mundo e às sùas esixencias (acadèmicas, sociasis, de vida pràctica, laborais, etc).
Este artigo que vos traio hoxe fala diso, do valor do xogo desestruturado...alguèn diciìa non lembro quen...

CANTO MAIS FAI O XOGUETE, MENOS FAI A MENTE DA NENA.

http://rejuega.com/blog/juego-aprendizaje/juego-libre/el-valor-en-la-infancia-del-juego-desestructurado/

soy un robot-soy un robot!

Un proxecto comùn 

A solución esta…no monte!

Onte saìmos ao monte, de exploradores e exploradoras, xa antes de sair emociònamos esta expectativa, algùns mostran reticencias, teñen medo de pincharse ou caìr, tratamos de tranquilizalos, non pasa nada, se caes, levàntaste e xa està, ou se te pinchas cun toxo, ben abondosos por certo, pasas rápido e cos brazos en alto…

Dende o primeiro minuto o entusiasmo desbordaba, non había nada aparantemente interesante, montes sen desbrozar, maiorìa de eucaliptos, pero ao mesmo tempo todo nos resultaba emocionante, cocas de eucalipto, pequenos cogomelos, regatos de auga, topamos una fonte, subimos a un montòn de eucaliptos talados (let them taking risks, lembraba eu…), deixamos as cazadoras agachadas entre as xestas, chapoteamos na auga que corrìa pista abaixo… topabàmos camiños a un lado e a outro, querìamos ir alì e alà…non había nada especialmente interesante pero o entusiàsmo era patente, fomos felices ese rato, todos e todas, e a miña intuición de mestra dicìame que se estaba a facer un bò traballo no seu interior, que estaban descubrindo e construìndo habilidades e coñecementos importantes, tanto ou mais , cando menos, que os que se dan dentro da aula, pero coa vantaxe de que no monte a convivencia è mais armoniosa, o monte e a natureza acollen con agrado o modo de ser dos pequechos, alì poden correr, saltar e berrar sen molestar, poden, con poucas restriccioòns que eles aceptan, tocar todo, experimentar con todo o que topan, a `sua imaxinaciòn e cretaividdade flùen, alì traballan a autoconfianza, a iniciativa, a empatìa, o compañeirismo, o sentido de grupo, o espìritu de axuda... alí poden ser eles mesmos e medrar. Tamén houbo algunha caida de cù e algùn pincho cravado...e iso tamèn nos axuda a medrar...

Chegamos emocionados, queremos voltar e explorar mais alà aìnda, queren subir ao coto, queren ir buscar à Moura, están ilusionados con voltar a vivir a aventura, eu dìgolles que para a semana, que se saìmos onte non imos saìr hoxe de novo, dìgolles asì e eles aceptan pero en realidade non sei por què non habíamos de saìr todos os días, non topo una boa razón.

recollimos o lixo

O caso è que xa estamos planificando a próxima saìda, Moura virà con nòs, quere topar à sùa nai

buf…a aventura està servida!!!!

Non son ideas orixinais miñas, as bosquescolas naceron nos anos 50 en Dinamarca e en en Alemaña xa hai mais de 1000, en España, existen tamèn diversas iniciativas baixo este formato. 

por què escolarizamos aos nosos fillos/as?

En España è obrigatorio escolarizar aos meniños/as a partires dos 6 anos. Sobre o feito de ser obrigatorio non vou falar nesta entrada, deixaremos o homeschooling ou o unschooling, opciòns totalemte respetabeis ao meu entender,  para outra ocasiòn. Sobre o feito de que sexa aos 6 anos o momento de comezar coa formaciòn academica, isto responde a estudios de psicoloxìa e pedagoxìa sobradamente refrendados ao longo da historia asì è que a maiorìa dos paìses da nosa contorna comezan a etapa obrigatoira con 6 ou 7 anos (Finlandia, à cabeza de resultados en educaciòn , aos 8).
Ben, non poñeremos entòn en cuestiòn este feito (de moemnto)...pero, que pasa entre os 3 e os 6 anos? por què levar aos peques ao cole? Tampouco è o obxecto de esta entrada pero podemos comentar que o 95% dos nenos de 3 a 6 anos en españa estàn escolarizados, por que`motivo as familias escollen esta opicòn sen ser obrigatoria?
         Por conciliaciòn da vida familiar e laboral?
         Por ofrecer oportunidades de socializaciòn aos seus fillos/as?
         Por pensar que precisan formaciòn acadèmica xa nesa idade?
Estarìa ben aclarar que se espera da escolarizaciòn 3-6, para que os profesionais de esta etapa poidèramos guiar a nosa pràctica diarìa sen someternos aos vaivèns das espectativos de uns e outros e deseñar un plan de acciòn refrendado pola ciencia e polas autoridades educativas, e, como consecuencia aceptado e respectado pola sociedade.
Tampouco è o obxecto desta entrada (outra vez serà) a escolarizaciòn 3-6. Desta volta quixera pararme na etapa 0-3. En España estan "escolarizados"ao redor do 40% dos nenos/as de entre 1 e 2 anos. Por que motivo? Case que repetirìa as tres preguntas relativas à etaapa 3-6
Porque hai familias que desexan queren sinten e poden disfrutar a crianza dos seus bebès....todo fermoso ata que chegan opiniòns sobre a conveniencia de levar aos bebès à guarderìa para socializarse, para que espabilen, para que resistan mellor as enfermidades....en fin, unha lista de absurdos que poden facer dudar ou sentir que non se è unha boa nai/pai, etc,
O caso è que topei un artigo que fala desto y como se explica moito mellor ca mìn, querìa compartilo con vos
http://www.conocemimundo.com/2015/02/tienen-que-aprender-socializar.html
espero que vos guste e espero as vosas opiniòns!

biscoito

nos mes pasado viñeron os papas e as mamás á reuniòn coa profe, fixemos un biscoito, con mellor intenciòn que resultado, pero satisfeitos igual , pois aquì importa o camiño prcorrido mais que a meta acadada...repasamos as letras, colaboramos na preparaciòn da masa, debuxamos...en fin...a nosa vida!

a bendita lecotoescrita

http://elpais.com/diario/2009/10/29/sociedad/1256770801_850215.html

Xa sei que son pesada co tema pero o respeto que o meu alumnado me merece lévame a insistir. Eu no meu facer diario, trato de ser respectuosa con eles e elas e ao mesmo tempo responder às vosas espectativas sobre a escola e preparalos para o que van topar en primaria...nada menos, è todo un xogo de equilibrio!, pero sempre sempre, o respecto hacia eles e o seu momento evolutivo como bandeira!
Achegando estes artigos quero mostrar que cando falo dos precesos de aprendizaxe de lectorescrita estou respaldada, non sò pola miña formaciòn como profesional, as miñas observaciòns diarias e a miña reflexiòn constante,  senòn tamèn por un gran nùmero de expertos en pedagoxìa e psicoloxìa infantil, voces prestixiosas a nivel internacional que raramente chegan aos principais medios de comunicaciòn.
Achegando estes artigos ofrezo ese respaldo às familias que teñen un pensamento afìn e às vèces se sinten incomprendidas, e convido aos demais a un esforzo de reflexiòn ao respecto do asunto...Cando è oportuno que un neno/a aprenda a ler e escribir?
un saùdo

lecciòn de hoxe: a simetrìa

alguèn lle pedìu a este rapaz que fixera un exercicio de simetrìa?
alguèn lle explicou que simetrìa é a "Correspondencia de posición, forma y tamaño, respecto a un punto, una línea o un plano, de los elementos de un conjunto o de dos o más conjuntos de elementos entre sí." (wikipedia) ?


Os nenos pequenos (as) albergan no seu interior impulsos que os levan a ampliar o seu mundo conceptual e a mellorar as sùas habilidaes pràcticas. Às veces  tarefa mais importante para un adulto acompañante e observalos, deixar que flùa ese seu facer , non imterrumplios, sò "estar", salvagardando o seu benestar e dispoñendo o entorno material e emocional ao seu favor.

xoguetes con estereotipos de xènero

È casual que o rosa aparece na roupa de case que todas as nenas case que todos os dìas e case que nunca na roupa dos nenos?
È unha determinaciòn biolòxica que os nenos tendan mais a xogar con coches e as nenas às casiñas?
Ou sera  que nòs os orientamos dende o principio por eses camiños diferenciados?
Un vìdeo sobre xoguetescon estereotipos de xènero:
http://www.upsocl.com/comunidad/este-es-el-emotivo-comercial-frances-que-derriba-todos-los-estereotipos-sexistas/?utm_source=FBppal&utm_medium=Facebook&utm_campaign=fb

sempre cos lìmites às voltas!

Educar è unha tarefa dificil e que require moita perseverancia paciencia e autocontrol, algunhas e algùns reflexionamos todos os dìas para mellorar pouco a pouco a nosa labor de acompañamento do desenvolvemento das crianzas, e, fixindo de modelos autoritarios corremos o risco de abrazar o caos e a deixaciòns de funciòns. Debemosbuscar, como case sepre, ese punto delicado de equilibro entre o autoritarismo e a falta de lìmites, o mundo è moi grande para os pequechos, nòs debemos axudarlles a descifralo, comprendelo e conducirse nel

lhttp://aprendiendoconmontessori.blogspot.com.es/2015/12/limites-y-normas-como-establecerlas.html

feliz 2016 !!!!!

gùstanos o oficio de Carmen, a carteira...esta vez fixèmoslle nòs un encargo a ela, repartir as nosas felicitaciòns para os demàis, o enderezo correctamente escrito, a postal feita con cariño e ala! a repartir, Carmen!

Que non lle falte o ourego à pizza!

Què sorte! querìamos facer unha pizza e non tiñamos ourego, ja ja , motivo para pasear, què è o que nos gusta..Alì estaba o ourego na Casa Rural Uma, Angel tratounos con agarimo e paciencia....xa nda mais faltaba, que viñeran Rubèn e Annie para axudarnos, no entanto nùmeros, letras, mapas, formas e cores pasaron polas nosas mans pizzeras, o dìa da pizza e as castañas, inesquecible, que ben o pasamos!, Era Novembro e aìnda non chegara o frìo.

ano novo,estreamos blog!

Chega 2016 e chega o momento de darvos a coñecer este proxecto, o blog, para mìn serà un instrumento que me facilite a comunicaciòn con vos, aquì publicarei fotos de actividades, facilitareivos o acceso a informaciòn sobre educaciòn e crianza respectuosas (artigos, vìdeos, libros, etc), serà a miña forma de colaborar coa vosa difìcil e marabillosa tarefa  e de explicar o porqué das miñas actuaciòns na escola.
Querìa que tivera outro nome, pero a falta do nome perfecto botamos a andar o blog e xa o mudaremos mais adiante, cando a inspiraciòn me acompañe.
E para felicitar o 2016 a todos aquì vos deixo este feixiño de fotos, o dìa 7 de Decembro nos acompañaron os alumnos e alumnas do ano pasado, foi moi bonito, a escola è deles, tamèn aquì deixaron un cachiño como deixamos todos os que poñemos ilusiòn nela.
Agardo que o blog sèxa da vosa utilidade e que me axudededes a facelo cada dìa mellor coas vosas aportaciòns
feliz 2016!

Marìa Montessori

«El niño, con su enorme potencial físico e intelectual, es un milagro frente a nosotros. Este hecho debe ser transmitido a todos los padres, educadores y personas interesadas en niños, porque la educación desde el comienzo de la vida podría cambiar verdaderamente el presente y futuro de la sociedad. Tenemos que tener claro, eso sí, que el desarrollo del potencial humano no está determinado por nosotros. Solo podemos servir al desarrollo del niño, pues este se realiza en un espacio en el que hay leyes que rigen el funcionamiento de cada ser humano y cada desarrollo tiene que estar en armonía con todo el mundo que nos rodea y con todo el universo». Maria Montessori

Marìa Montessori foi unha educacdora italiana do sèculo XIX  que propuxo outro modo de encarar a educaciòn dos menores, as sùas ideas , revolucionarias para aquela època inspiran a educadores de todo o mundo e tiveron o recoñecemento da mais importantes instituciòns educativas internacionais. Ela propuña dende o mais estrio resecto ao nenos/as, obsevar escrupulosamente a forma en que eles aprenden un novo contido, e a partir de ahì deseñar materiais e estratexias na mesma liña que optimizen o potencial de aprendizaxe que xa exisrte no seu interior.

Se quereeu son unha admiradora de Marìa Montessori e concordo coa maiorìa das sùas propostas, se queredes saber mais, ademais de poder buscar pola vosa conta, aquì vos deixo un enlace a un artigo que describe o Colexio Montessori-Palau en Girona,e stà moi ben escrito e afrece unha visiòn amplia da concrecciòn das ideas Montessorianas

liberdade e límites, amor e respecto, o que eles precisan de nòs.

Na ùltima reuniòn  comentei que tiñamos no cole problemas de convivencia, asì è , a profe pasa demsiado tempo rifando, corrixindo condutas que xa deberìan estar interiorizadas (pendurar o abrigo na percha, o material que volte ao seu sitio, non gritar ou correr na aula..) ou castigando, podedes imaxinar que o ambiente non è adecuado, non è amoroso e relaxado, condiciòns necesarias para  que as potencialidades dos nenos e nenas den todo de sì, par que aprendan, para que disfruten descubrindo e investigando, para que adquiran noas habilidades, en definitiva, para que sexan felices. Ese dìa, na reuniòn, pedìn un esforzo extra en canto a lìmites, a que os nenos e nenas adquiran pouco a pouco responsabilidades acorde à sùa competencia, en canto a axudalos a que se concentren no que estàn facendo e en canto a aceptar a autoridade dos adultos de referencia, aceptala e valorala como a outra cara da moeda da protecciòn fisica, material e emocional que estes adultes lles brindan.

Participo este ano nun grupo de traballo sobre Eduaciòn Activa e reflexionamos sobre estas cuestiòns: còmo debe ser a escola, como acadar obxectivos curriculares a traves dunha convivencia armoniosa e respectando aos menores....tratando de escapar do autoritarismo podemos cair no caos, os menores necesitan, merecen e demandan lìmites como puntos de referencia e protecciòn, como unha casa presenta lìmites para os que viven nela...Outras veces è o cansancio que nos convida a ceder aos seus desexos, caìndo asì nunha deixaciòn de funciòns que no futuro terà consecuencias. .Pero còmo poñer os lìmites e respectasr aos nenos/as ao tempo , còmo non cair no capricho do adulto que aproveita a sùa superiroridade fìsica e intelectual e proxecta nos pequechos as sùas propias frustraciòns? A lectura deste libro (Libertade y lìmites) foi unha axuda e un gran descubrimento, quero compartilo con vos e por iso està à vosa disposiciòn para a sùa lectura, podedes pel

O que pon lìmites tamèn està limitado, basicamente  polo respecto polos menores, que nos obriga a ofrecer as condiciòns òptimas  (descanso, rutinas, entorno adecuado) , para que eles se comporten de forma adecuada, e no caso de ter que intervir, facelo con cariño, respecto, dedicando tempo e toda a nosa atenciòn, mostrando firmeza e axudando a manexar a frustraciòn.
Tratamos de acompañar na sùa maduraciòn a persoas que conviviràn con iguais, a construcciòn dunha persoalidade asertiva é o mellor aporte que lle podemos deixar.

Se queredes ler mais sobre o tema, amàis do libro que vos podo prestar, aquì vos deixo un par de enlaces
http://reevo.org/columna/libertad-y-limites-un-dialogo-virtual-con-rebeca-wild/
http://aprendiendoconmontessori.blogspot.com.es/2015/12/limites-y-normas-como-establecerlas.html

para pensarrrrrrr...

http://verne.elpais.com/verne/2015/10/28/articulo/1446029375_897142.html?id_externo_rsoc=TW_CM

As tarefas do encargado/a

O primeiro que comeza a traballar no cole è o encargado, às 9 debe de estar no cole , se non è asì perde o turno e pasa ao seguinte da lista.
 O encargado axuda à profe nalgunhas tarefas, ao principio do dìa elixe 2 compañeiros/aspara que lle axuden, pois ten bastantes responsabilidades...hai que colocar os coxìns, pasar lista, cambiar a toalla sucia por unha limpa, rexitrar o tempo atmosfèrico e a temperatura do dìa, rodear o dìa no calendario e por ùltimo deseñar o plan do dìa de acordo às rutinas diarias.
Non todo son traballos, tamèn ten certos privilexios, por exemplo, sentar ao lado da profe ou elexir a actividade para despois do recreo, sempre de acordo cos compañeiros e a profe...
Ao longo da mañán terà mais tarefas: repartir as libretas e as pinturas, etc.
Despois do recreo entrarà na aula mentres os demais recollen os xoguetes do recreo, coloca os coxìns para a relaxaciòn e elixe a mùsica.

E ao marchar para  a casa, os coxìns e as tarxetas deben quedar gardados.
O encargado/a asume un certo protagonismo ese dìa, asume certas responsabilidades e practica habilidades acadèmicas, interpersoais,  de organizciòn etc.,  Case todos gustan de ser encargado, pero mesmo aos que non gustan, por timidez ou sensaciòn de non saber facer ben as tarefas, precisamente a eses, è que lles convèn practicar estas tarefas. Deste xeito vanse relaxando e ganañando autoestima ao verese capaces de aumir esas tarefas.

A Moura quere ter un corazòn

Moura desapareceu do cole, vaia susto, pensaba que a profe lle arrincarìa o corazòn...era unha broma, teràs o teu corazòn, Moura, para que soe tic tac, tic tac

Mosto

 

No tempo das uvas no cole facemos mosto, non podìa ser doutro xeito, ao estilo tradicional e moderno, e que delicioso estaba!

Mandala

Mandala significa cìrculo sagrado en sànscrito. dende tempos inmemoriais a xeometrìa sagrada està presente en diferentes culturas e relixiòns e ten deixado a sùa pegada en megalitos, catedrais, mexquitas, estupas piràmides e templos.

Estas figuras transmiten en quen as realiza e contempla,  mensxes de sabidurìa intuaiciòn, concentranciòn e relaxaciòn

En setembro tivemos a visita de Lourdes que nos agasallou coa sùa compaña e coa realizaciòn deste mandala tan bonito

Grazas Lourdes!

A Moura de Taboexa

A Moura de Taboexa deixounos a sùa filla para que xogue con nòs e aprenda as letras, os nùmeros, a debuxar, a poñer o mandilòn, a pasr lista, a xogar ao bingo, ao cinquillo, a ver contos, xogar coa plasti, xogar no patio, cantar, escoitar contos, bailar, disfrazarse, relaxarse, facer crebacabezas, fichas...en fin, ela sola no monte abùrrese e xa lle doen os pes
(isto è do curso pasado pero...està tan presente...

calendario escolar

http://www.edu.xunta.es/portal/calendarioescolar