O monte nace na escola

 ...ou a escola nace no monte....tanto ten,o que sí sabemos de certo é que facemos parte da Natureza malia que ás veces estamos tentados a pensar que a humanidade é tan competente e tan avanzada, que poderíamos vivir sen ela, entón agroman as modernas doenzas...déficit de atención, estress, depresión, obesidade, avitaminose...xa aplicadas ás crianzas, tristemente.

A vinculación das crianzas coa natureza é notoria, nela,cada persoa atopa o estímulo exacto para a súa necesidade, podes correr ou descansar, subir a unha pedra grande ou pequena,xogar cun pau ou coa auga, observar asmaravillas de animais e prantas ou a do ceo , regresamos ao cole sempre,despois dos nosos paseos polo monte,mais contentos, e mais calmados.

Este ano, o grupo de voluntariado de As Neves colabora con nós nesta vocación de mirar hacia o monte que ten a Escola de
Taboexa e nos está axudando a adecentar a área da Fonte da
Moura (onde lea peiteo os cabelos con peite de Ouro e deixa mensaxes para as crianzas) para facer

o interminable encanto da liña recta

 ...e o seu  inevitable e gozoso final: a destrucion feliz da obra propia obra feita porque sí, porque me peta e me da a gana, e sen sabelo ninguén estou a practicar nocións de xeometría euclidiana, así como

Vai pasando o Outono

Vai pasando Outono por Taboexa e vai espallando sensacións por todas nós,sensacións sabedoiras de castañas asadas, de sopa de cabaza, de biscoito millo, de infusión de menta e galletas de espelta, sensacións extrañas de ir coñecendo de a pouco cómo é a vida escolar, e cómo nos imos sentido maiores e pequechos nela, sensacións de comodidade e confianza cando todos e todas imos topando o noso espazo onde sentirnos libres de ser , de facer ou non, de dicir ou non, pero de ser o que un é.

Xuntas por San Mateo

Estaba previsto que a Escola de San Mateo engrosara discretamente a lista das 10  escolas unitarias que pecharon este curso, e das case 200 que levan pechado nestes últimos 10 anos, pero os burócratas ignorantes,  imbéciles e escuros foron torpes ao prometer á lixeira e ao minusvalorar o tesón da que tiña sentada en fronte: A Comunidade escolar de San Mateo, arroupada pola veciñanza, a cidadanía e, a Administración Local. Non contaban cun grupo de pais e nais firme e decidido a pelexar por unha atención escolar de calidade para as súas crianzas. Porque sí, porque a merecen, porque a pagamos cos nosos impostos, porque só as escolas de cercanía ofrecen a atención adecuada ás crianzas máis pequenas, porque non é certo que sexan mais caras que os centros masificados,

hai hoxe un ano...

Xa o sol deu unha volta arredor de nós dende aquela noite de susto bermello. Mesmo así nos nosos xogos o monte sege a arder unha e outra vez, arden as casas e o cole, arde o planeta enteiro e no mesmo minuto apagamos todo; os lumes mundiais quedan controlados, sofocados e apagados con solo nós dicilo con palabras, que para iso aprendimos dos brigadistas, da motobomba e do helicóptero de extinción.

E así xogando un día tras outro exorcizamos os monstros bermellos, e cun bico agarimoso  durmimos tranquilas porque non vai a arder de novo, pero ao día seguinte xogamos de novo a

A incorporación da crianza ao mundo escolar. O periodo de adaptación

que roda mais grande temos este curso!

Se consideramos o momento de inicio da vida escolar como o principio dun proceso que durará, na meirande parte dos casos 13 anos como mínimo, aceptaríamos de bo grado poñer unha esmerada atención na organización, deseño e acompañamento do mesmo. O inicio da vida escolar marca o fin e o principio de etapas na vida dunha persoa.

Un gran emprendemento para un ser pequeno. A meniña que compartía todo ou case todo o seu tempo coa familia nunha posición de protagonismo pasa a formar parte dun contexto social onde os seus pais e familiares non participan de forma protagonista. O meniño aceptar soltar a man da nai e quedar nun espazo novo con persoas descoñecidas, comeza a construir a súa vída “independente” do papá e a mamá á construir relacións en termos de

Na procura da Moura ou como superar atrancos e acadar as nosas metas

No xogo da Oca, como na vida, avanzamos cara as nosas metas con determinación e alegría, agradecendo as axudas e superando con afouteza os atrancos, asi entón imos na procura da Moura, ela está na súa cova agardando para compartir o seu tesouro con nós, as curuxas do faiado vannos axudar, saímos do cole e refrescámonos na fonte da Moura, paseamos por diferentes espazos da nosa contorna: O barrio do Mouro, Os Muíños da Cabreira, O Coto Morgallón…Os animais do monte axúdannos tamèn, protéxennos e acompáñannos. Cando topamos un petroglifo, bravo! pois saltamos dun a outro (sen pisalos), pero cando topamos un achado do Castro, ohhh!, quedamos un turno sen tirar, pois hai que ir levalo ao Museo. Entramos no túnel e saímos polo pozo e viceversa. Pasamos polo Lugar do Mouro, polo Castro de Altamira, …coidado!, se pranta lume o monte teremos que comezar de novo!...Topamos o tesouro, estamos cerca, Moura agarda por nós con aloumiños e agasallos para todas, para todas as crianzas, as súas amigas!

Resolto o caso dos monecos desaparecidos

O alumnado da EEI Taboexa leva varias semanas na procura dos seus compañeiros de trapo e madeira: Mouri, a filla da moura, o Gato Pelao, o Adrián e Pepón desapareceron da Escola supostamente vítimas do rato da Moura. Ésta mostra a súa ira por non ter recuperado a Mercurio, achado prehistórico custodiado no Museo de Pontevedra. As crianzas visitaron o Museo coa misión de recupaerar a Mercurio para a súa lexítima dona, mais non foi posible polas sofisticadas medidas de seguridad do mesmo. Ao seguinte día da visita ao Museo os monecos e Mouri non estaba na Escola e sí habia unha nota
da Moura propondo unha serie de condicións para a

O valor trascendental dunha manchea de avelás-

Miras a foto e pensas, ah, comen avelás no almorzo, que simpáticos!, mais, detras desa primeira mirada hai un mundo de significados que, paseniño abrindo paso a outros, si, mais importantes e fachendosos, pero xa nunca coa alma grande destes pequenos xestos, desta primeira infancia libre e máxica, alicerce da súa personalidade.

As avelás foron un agasallo de amigos, veciños  anónimos que son tocados pola simpatía auténtica destas pequenas criaturas.

O abridor das avelás víu de Portugal, non foi doado topar un artefacto para abritr avelás que

Ben ou mal?

Ël mòstrase satisfeito, còmo romper esa sensaciòn que serve e servirà de plataforma para novos intentos?, se él pensa que o fixo ben terà azos para volver facelo e intentar xestas mais difìciles e arriscadas, e, entre intento e intento serà quen de identificar e  utilizar o criterio que a profe lle mencionou e que el non comprendei,non a causa deningunha deficiencia na sùa mente, mesmo pode ser que a profe non se soubera explicar ou use tèrmos e configuraciòns lingüisticas que él aìnda non domina, por causas naturais derivadas do seu, natural, estadio evolutivo.

Matemàticas ao redor de nós.

Alguen pensaba que os pequechos non poden dividir? Poden, a semana pasada Roi trouxo unha bolsa de mandarinas, alegrìa na Escola, son moitas...cantas cres que pode haber (estimar,facer hipòteses), Axudádesme a contalas? (contar), . Cántas poderemos comer cada un? (dividir-repartir), inda sobran.

Imos de excursiòn, Mouri fuxìu e imos na sùa procura, levamos asmandarinas para merendar e compartir con ela. Non està, mais a pena èpouca, gùstanos tanto estar no monte que disfrutamos arreo na fonte e nos camiños, comemos

Maxinando escolas

A semana pasada por un momento tiven que considerar a posibilidade de dar unha palestra sobre còmo imaxino eu a escola do Seculo XXI, o primeiro que me preguntei foi què se me pedìa exactamente….a Escola que creo que vai exisitir, ou a que me gustarìa que existise, pois o meu pesimismo enrocado (pero activo e proactivo) alonxan unha da outra diametralmente. Mellor serìa falar da que eu anhelo para as crianzas pois non imos caer na conmiseraciòn inùtil.

Pois eu imaxino unha escola que respete e que confìe, e pouco mais; como son de ciencias o

Portas abertas curso 2018/2019

E despois doutra volta paseniño ao redor do Sol, a caròn dos piscos e as curuxas, medrando á par dos carballos e as margaridas, na Escola Pùblica de Taboexa abrimos novamente às portas para dar a coñecer o noso proxecto cara ao curso vindeiro para as crianzas de 3 a 6 anos: Acompañamento e guìa respectuosa no máxico camiño de crecemento persoal dos meniños e meniñas.
Ven coñecernos! 
Estamos en As Neves, Pontevedra.
O prazo de inscriciòn abrangue do 1 ao 15 de Marzo, concerta unha cita no 618849998 e estaremos encantadas de recibirte e compartir.
https://www.youtube.com/watch?v=SAAblWR0bKg&feature=youtu.be

Rosaura e as peras-ourizo

Era unha vez unha muller-nena que se chamaba Isabel Blanco inventora de versos e palabras que sobrevoan flotando nas Brètemas ponteareanas, deixando agarimos e verdades par quen precise delas, que somos todas. E era outra vez a sùa amiga muller-nena Rosaura que hoxe tivo a ben visitarnos e traernos receitas e alegrìas, a máis das que de por sì xa temos no cole de Taboexa.
E Érase que se era uns nenos e nenas que hoxe
disfrutaron coa arte culinaria de Rosaura e os

Imbolc ou o anuncio da primavera

Os dìas estan frìos aìnda, mesmo asì xa se adiviña que a primavera està agazapada presta a estralar en forma de cores e calores e sentìmos a sùa forza xa por adiantado, desperezámonos e abrimos os ollos despois do escuro inverno e decatàmonos de tantos cambios, de socato todo no cole vai sò, todos evoluimos aun ritmo comun, empastando as nosas enerxìas nunha sinerxia creadora, e doume conta de que aquel meniño que apenas falaba agora è un lingoreteiro anque non lle entendamos a metade da sùa leria, e aquel outro que non querìa ser maior porque iso conlevaba certos desafìos para os que non se

unha simple mesa

Sò unha simple mesa, baixiña e silenciosa en medio da algarabìa infantil, parece que non di nada, mais, se facemos silencio total e arrimamos a cariña sentiremos a sùa mensaxe.
Hai moitos anos unha àrbore liberou o seu froito, un ourizo pinchudo con tres irmàns, e a do medio tivo sorte e prendeuse na terra alimentándose dela, do sol e da chuvia medrando e medrando e cando pasaron moitos minutos, horas, dias, meses e anos a castaña do medio era unha arbore grande e maxestuosa, un castiñeiro xeneroso e abundante que liberaba castañas para todas as persoas, para os animais do bosque e para que as medianas deran en converterse en novos

lumes nunca mais (3/3) Grazas!

Ai, que ben o pasamos o sábado!
sentir que estabamos unidos por unha causa comùn, todos e todas empurrando para defender a nosa natureza, e que estabamos contentos porque puñamos o noso gran de area para que as cousas saìran ben.
Pola mañán, no Centro Cultural, crianzas e adultas sementamos case 200 carballos e desfrutamos do  concerto de LIKE A VERSION con vermut, e moi a gusto entre bromas e

lumes nunca mais (2)

Cando mago Marco me contou da sùa disposiciòn para facer unha actuaciòn para recaudar fondos para paliar os estragos dos lumes na nosa terra sentìn que me caìa enriba unha tarefa grande e que non tiña ganas de acometela, cansancio e desànimo, pero, còmo despreciar a xenerosidade dunha persoa querida polo cole?. De modo que, despois de pasado o susto, o apoio entusiasta das mamàs deume folgos, e a reacciòn tan entregada de Raquel Queizàs (outra artista querida do cole) rematou de disparar o proxecto. O centro Cultural de Taboexa e a Asociacion Veciñal unìronse tamèn

Diàlogo corpo-obxectos

A experimentaciòn con diferentes materiais e co seu propio corpo. Exploración de posibilidades aplicando todo o potencial de iniciativa, creatividade, e tesòn.

A profesora mira porque o entorno do pequeño sexa rico en materiais desestruturados (a poder ser materiais nobres, amables coa natureza infantil), e cede o espazo e o tempo para que o pequeno, sò ou en compañía, reciba, a través do tacto, a información sobre os diferentes obxectos ,  a relación entre o tamaño, a forma o peso,a textura,  o material do que està feito, o efecto da sùa acción sobre eles, e as potencialidades dos mesmos .

Asi constrúen unha torre con bloques de madeira e experimentan o peso e a relación entre peso,  tamaño e forma, experimentan a verticalidade e o equilibrio, a suma de elementos, a taves do

Ler e escribir, cando? Què di a neurociencia?

exercicio de lectoescrita

Querida Moura, eu non son unha especialista en neurociencia e pido que todo o que leas aquí o contrastes coas tùas fontes (de fontes entendes tì moito), pois sò son unha “probe” profesora empeñada en ofrecer a mellor atención à sùa clientela “miudiña”. As respostas (hai que saber velas coas gafas de mirar crianzas) que, ao longo dos anos,  dan as crianzas às miñas actuaciòns educativas,  son as que guìan o meu traballo , non son caprichos persoais ou snobismos ou modas, è a profesora que se foi formando con estudio e vivencias a que orienta a pràctica, e precisamente pola certeza de que non è unha moda ou un capricho

Ela cando salta, ri!

Ela cando salta, ri. E os demais tamèn, què sucede no seu cerebro e no resto do corpo que lles produce alegría o movemento? No  periodo sensoriomotor as aprendizaxes acontecen no seu cerebro a través das sensacións corporais e o movemento. Xa o dixo Piaget no sèculo pasado, hai que telo moi en conta, estes nenos e nenas non sò teñen dereito a poder moverse con liberdade (nun espacio seguro e amable) se non que è unha vìa moi eficaz de desenvolvemento integral que prepararà o seu organismo para as operaciòns mentais mais complexas  propiamente acadèmicas, sedentarias e cerebrais.  Sì.Saltar agora para ler despois, a correspondencia està probada, antes de ler e escribir un neno debe xogar a pelota, saltar à pata coxa, correr para adiante e atrás, andar en bici…a neurociencia nos està a advertir de que as actividades propias da infancia, dende o principio dos tempos, son precisamente as que precisa un organismo en maduraciòn para posteriromente afrontar operaciòns mentais mais complexas mellor preparado. Por iso tanto as nosas crianzas como nos cando eramos crianzas xogamabos igual, a colocar paus, amontonar terra, alinear pedriñas, correr, saltar…son acciòns que resonden a impulsos naturais deseñados pola nosa natureza para vehiculizar as aprendizaxes propias da etapa infantil.

lumes nunca mais!

Querida Moura:

Estamos preocupadas por tì, sabemos que ardeu ata a porta da tùa cova, debeches de pasar moito medo, igual que a rola, a curuxa e o pardal, sentìmonos apenados, cheos de cansancio e rabia, nos, tan apegados à natureza, tan cercanos as pequeñas floriñas que medraban entre as àrbores, tan atentos as pegadas dos animais que viven no monte e que às veces nos deixaban mensaxes de cariño e simpatía e xogaban con nòs às agachadas, a topar os petroglifos ou o tesouro que con agarimo deixabas para nòs cada

doces despedidas

 Despedìmonos . Uns ata setembro e outros ata mais ver,non se sabe, se cadra  a próxima vez  que nos vexamos xa me sobrepasan en altura ou me cruzo cun adolescente que simula non coñecerme, non importa, o que se entregou queda dentro.

È unha verdadeira despedida despois de 3 cursos xuntos dìa a dìa compartindo  momentos de risas, de esforzos, de superación e de acompañamento

Cando vexo para eles non sei se me sinto profesora, mamá ou amiga, e

e neste cole cando se estudia?

Reviso as entradas e todas relatan excursiòns, saìdas , visitas ou actividades especiais, non sei por què esas son as que suxiren escribir algo ou mostrar as fotos. Pero esas vivencias mais libres, menos enmarcadas en criterios de tempo e espacio non serìan posibles se non hai detras unha rutina que aglutina ao grupo e lle permite funcionar fora do cole con autonomìa e seguridade. Son eses pequenos momentos onde nos coñecemos uns aos outros e deseñamos unha forma de estar e de confiar. Eu confìo neles, saio a rùa, asumimos riscos sabendo que atenderàn con dilixencia as miñas indicaciòns, e eles en min, pois sìntense seguros no contexto que

vacaciòns de primavera!

Despedimos o segundo trimestre cunha
actividade moi bonita e acompañadas de compañeiros que habìa tempo que non tiñamos con nos. Viñeron Maëlle, Lùa, Freixa e Manel, que alegrìa ter unha roda tan grande. Bea (e Lila), a mamá de Maia acompañounos e dirixìu a actividade central do dìa: pintar ovos, foi un dìa plàcido e creativo, rematado cun xantar compartido coas familias, e con mais alumnas doutros anos: Larua e Abraham, sentìn esa mañan que se respiraba paz e alegrìa .
Venme este pensamento à cabeza porque as visitas imprimen un aquel de tensiòn na aula, è
unha presencia nova para o alumnado e, para

antes da primavera hai que aboar as froiteiras

E alá fomos a casa de Angel, a botarlle unha man co abono, pero antes deunos a merenda, como disfrutamos dese zume de laranxa debaixo da laranxeira que nolo agasallou!, E ben merecido que foi, pois traballamos arreo co tractor, vaia experincia! Què facil é velos disfrutar!
Grazas as familia que participan do proxecto escolar e a sùa filosofìa!

nosas amigas as cabriñas

...amigas de Mouri, nomeadamente.
Cando sentìu falar a Santi das cabriñas que naceran fuxìu do cole mesmo sen os zapatos!, e nos detràs dela, encantadas de visitar as cabras de Santa Cristina, què boa oportunidade para pasear polas fragas de Taboexa, para probar as laranxas do camiño, descansar à sombra dos carballos e, claro, recuperar a Mouri e darlle o bibe as Cabras.
Que sorte teñen as crianzas de ter unha vivencia escolar tan amable e tan apegada à Natureza e à Vida, e que sorte temos nos de andar arredor delas e nutrirnos asì da sùa maxia.

ir a neve

Ir a neve è un plan que inspira tanto entusiasmo que aquel dìa de mañám non puiden mirar para outro lado, era finais de Marzo, era Primavera, eran as 8 e media da mañán e o Monte de Sanomedio estaba nevado, non habìa opciòns posibles, a axenda do dìa estaba clara, ir a neve!.Por suposto que a resposta deles e delas foi unànime: berros de ilusiòn. E por suposto que a resposta das familias foi tamèn de apoio e colaboraciòn, asì que as 11 e pico da mañan ahì arrancaba a Caravana de Taboexa rumbo à Franqueira para disfrutar dese estado màxico que sò se dà uns poucos dìas no ano nestas terras...e tanto que disfrutamos!

A escola e o papel da mestra

Ideas base que guìan a miña pràctica

Respecto polas persoas

A escola è un lugar e un tempo onde as persoas se respectan e se tratan ben, hai un ambiente de confianza e cariño entre todos/as. Por ser pequenos de idade non merecen os nenos/as menos respecto que calquera persoa

Confianza nos nenos/as e respecto e admiración polo seu momento evolutivo

A mestra confía na capacidaes dos seus alumnos/as, sabe e sinte que o neno/a  vai desenvolvendo en cada etapa da sùa vida, habilidades, vocaciòns e intereses que responden à sùa evolución, non tratamos de apurar fases, sabe e sinte que o neno/a ten una forza interior que o leva a querer aprender en cada momento, aquilo que està preparado para aprender.

portas abertas EEI Taboexa

A Escola Infantil de Taboexa abre as sùas portas para mostrar o proxecto educativo que atesora. Estaremos encantadas de recibir a vosa visita previa cita no 618 849 998. Lembrade que o prazo de inscriciòn para o vindeiro curso remata o 20 de marzo!